Rasa psów labrador retriever to według Związku Kynologicznego rasa należąca do psów aportujących, płochaczy i psów wodnych. Pierwszy człon nazwy wywodzi się od półwyspu Labrador w Kanadzie. Drugi człon wywodzi się od angielskiego czasownika "to retrieve" oznaczającego aportowanie, przynoszenie. Pisząc o labradorze retrieverze można używać samych superlatyw. Labrador retriever to rasa psów o ujmującym charakterze, błyskotliwej inteligencji i przyjacielskim, radosnym usposobieniu. Pies tej rasy jest wiernym i lojalnym towarzyszem człowieka. Potrafi okazywać miłość swojemu opiekunowi. Łatwy do wyszkolenia, posłuszny, łagodny. Jest doskonałym psem rodzinnym, ale i dla osób samotnych. Jeśli zastanawiasz się nad adopcją psa, zapoznaj się z opisem tej rasy psów.
Cechy wyglądu psów rasy labrador retriever
Labrador retriever to rasa psów dość dużych. Samce osiągają wysokość w kłębie 56-57 cm, a suki 54- 56 cm. Waga dorosłego samca waha się w granicach 29- 36 cm, a samicy 25- 32 kg. Labrador ma harmonijną, silną budowę ciała. Głowa labradora jest wyraźnie zaznaczona o masywnej czaszce. W części twarzowej nie ma wydatnych policzków, a kufa jest mocna. Nos labradora jest szeroki o dobrze rozwiniętych nozdrzach. Szczęki psa tej rasy są średniej długości o nożycowym zgryzie. Oczy labradora retrievera są średniej wielkości, dość szeroko rozstawione. Mają kolor brązowy lub orzechowy. Uszy psa tej rasy są również średniej wielkości, opadające i lekko przylegające do głowy. Uszy są osadzone nieco z tyłu głowy. Szyja labradora jest silna, gładka, a grzbiet prosty. Klatka labradora retrievera jest szeroka i głęboka, o dobrze wysklepionych żebrach. Lędźwie są szerokie, krótkie, mocne. Kończyny są również mocne, proste. Łapy labradora są okrągłe o dobrze wysklepionych palcach z silnymi pazurami. Kończyny zarówno przednie jak i tylne są mocno kątowane. Ogon labradora jest wysoko osadzony masywny. Zwęża się ku końcowi. Ogon o takim kształcie określa się jako "wydrzy". Jego kształt ułatwia pływanie. Cało labradora retrievera jest pokryte dwuwarstwową sierścią. Podszerstek jest wełnisty, wodoodporny. Włosy okrywowe są krótkie, proste. Włosy w dotyku są twarde. Pies intensywnie linieje dwa razy w roku. Umaszczenie sierści labradora może być czarne, biszkoptowe lub czekoladowe. Czarna sierść labradora jest cechą pierwotną. We wszystkich rodzajach umaszczenia dopuszczalna jest biała plamka na piersi psa.
Czym różni się labrador od golden retrievera
Obydwie rasy psów są podobne. Mają podobną wielkość, Duże jest też podobieństwo charakterów labradora i goldena. Najważniejsze różnice, widoczne na pierwszy rzut oka dotyczą umaszczenia psów. Goldeny są zawsze jasno ubarwione. Mają włosy okrywowe w różnych odcieniach złota i żółci- od barwy jasnokremowej do ciemnozłotej. Inne kolory umaszczenia u psów rasy golden retriever są niedopuszczalne. Natomiast u psów labradorów umaszczenie może być biszkoptowe, czarne lub czekoladowe. Ich włosy okrywowe są krótkie, a u goldenów mają średnią długość
Charakter psa rasy labrador retriever
Psy rasy labrador retriever są przyjaźnie nastawione do wszystkich ludzi oraz do zwierząt. Obca jest im agresja. Jeśli zdarzy się agresywny labrador to jest to wina niewłaściwego traktowania psa przez opiekuna. Bardzo przywiązuje się do opiekuna i wszystkich domowników. Staje się lojalnym, wiernym przyjacielem i domownikiem. Jego obecność w rodzinie sprzyja utrzymaniu harmonijnej rodzinnej atmosfery. Jest przyjaźnie nastawiony do gości. Wita ich radosnym machaniem ogona. Labrador należy do psów empatycznych, doskonale dogadujących się z dzieciakami. Jest cierpliwy i wyrozumiały wobec dzieci. Oczywiście zabawę labradora z kilkulatkami trzeba nadzorować. Pies tej wielkości w zapale zabawy może dziecko przewrócić. Jest to możliwe ze względu na żywiołowy temperament labradora retrievera. Natomiast dla nieco starszych dzieci będzie wspaniałym, entuzjastycznie nastawionym do wszelkich pomysłów towarzyszem zabaw. Labrador jest przyjazny i tolerancyjny wobec innych zwierząt. Bez problemu zaakceptuje w swoim otoczeniu kota, domowe gryzonie czy ptaki. Wobec innych psów jest też przyjazny i chętny do zabawy. Labrador retriever źle znosi samotność. Pozostawiony samotnie na długie godziny może wykazywać objawy lęku separacyjnego. To niestety może kończyć się niszczeniem różnych przedmiotów. Jednak nie czuje się samotny, jeśli towarzystwa dotrzymuje mu inne zwierzę np. kot lub pies. Labrador retriever potrzebuje dużo ruchu. Nie wystarczy mu zwyczajowy kilkukrotny spacerek. Potrzebuje przynajmniej raz dziennie około dwóch godzin aktywnego spaceru. Aktywność labradora nie musi być ukierunkowana na intensywny bieg. Zwykle woli penetrowanie otoczenia połączone z intensywnym węszeniem i tropieniem. Dla psów tej rasy żywiołem jest woda. Radośnie wskakuje do napotkanego akwenu, czy choćby do kałuży. Choć labradory to psy posłuszne i o zrównoważonym charakterze, nie wysyłajmy z nim na spacer dziecka. Ciekawski labrador może wyrwać się małemu opiekunowi. A sytuacja taka niesie ze sobą zawsze możliwe niebezpieczeństwa. Labradory retrievery to cicha rasa. Pies szczeka zwykle tylko w czasie zabawy lub gdy czuje się samotny.
Wychowanie psów rasy labrador retriever
Psy tej rasy są bardzo łatwe do ułożenia, ale socjalizacja szczeniąt powinna zacząć się dość wcześnie. Trzeba zapoznawać szczeniaka z innymi psami, z ludźmi, różnymi sytuacjami. Inaczej mogą okazać się zwierzętami nadaktywnymi. Labradory mają przyjacielskie, ale dość mocne charaktery. Szczenięta wymagają więc stanowczego, chociaż jednocześnie łagodnego traktowania. Dobrym pomysłem jest zacząć naukę posłuszeństwa w psim przedszkolu. Należy wcześnie ustalić pewne zasady i konsekwentnie ich przestrzegać. Inteligentne labradory w mig wychwycą niekonsekwencję opiekuna i będą starały się ją wykorzystać.
Szkolenie labradorów
Szkolenie labradorów nie nastręcza szczególnych trudności. Mają umysł chłonny jak gąbka. W mig przyswajają sobie nowe polecenia. Potrafią nauczyć się nawet skomplikowanych sztuczek. Mają bardzo dobrą pamięć. Uwielbiają treningi i fizyczne i umysłowe. Szkolenie nie może być monotonne. Znudzony labrador retriever może odmówić współpracy z opiekunem. Oczywiście dobrym pomysłem jest motywowanie psów do nauki i wykonywania poleceń. Zawsze dobrze sprawdza się pochwała i pogłaskanie, ale oczywiście najlepiej motywują smaczki. Limitujmy jednak ilość podawanych smakołyków. Psy tej rasy mają tendencje do nadwagi. Duży, żywiołowy temperament psów może utrudniać koncentrację. Dlatego przed treningiem umysłowym lepiej jest wcześniej odbyć forsowny trening fizyczny i dać się psu wyhasać. Labradory uwielbiają aportować, Chętnie wskakują do wody i aportują przedmioty do niej wrzucane. Nawet nazwa retriever wywodzi się od angielskiego czasownika to retrieve- co znaczy aportować, przynosić. Psy tej rasy bardzo są związane emocjonalnie z właścicielami, dlatego cierpią pozostawione same w domu. Wykazują skłonności do lęku separacyjnego. Trzeba więc stopniowo przyzwyczajać je do pozostawania samemu w domu. Wtedy też trzeba pozostawić atrakcyjne zabawki labradorowi. Nudzący się pies może narobić sporo szkód w domu. Ponieważ są to psy bardzo empatyczne i wrażliwe w treningu nigdy nie stosujemy metod siłowych. Wymagają delikatnego traktowania, konsekwentnego, ale wyrozumiałego. Na spacer psy tej rasy wyprowadzamy zawsze na smyczy. Nawet bardzo posłuszny i spokojny pies może oddalić się od opiekuna i ulec wypadkowi lub zaginąć.
Dla kogo psy rasy labrador retriever.
Labradory to psy rodzinne, nadają się dla rodzin z dziećmi. Doskonale sprawdzą się też dla osób samotnych, w tym aktywnych seniorów. Są świetnym wyborem dla początkujących właścicieli. Są naprawdę świetnymi towarzyszami dla dzieci, ponieważ są niestrudzone i pozbawione agresji. Zabawy małych dzieci z labradorem trzeba nadzorować. Psy tej rasy są mało uważne, a przy tym duże. Mogą w ferworze zabawy przewrócić dziecko. Dla starszych dzieci labrador jest doskonałym towarzyszem zabaw. Codziennie dużo czasu trzeba poświęcić na spacery, zabawy i treningi z labradorem. Jeśli popadną w marazm umysłowy, z nudów same organizują sobie rozrywkę, co może skutkować niszczeniem przedmiotów. Labradory doskonale sobie radzą w psich sportach wymagających sprawności fizycznej, wysiłku umysłowego i posłuszeństwa. Do sportów takich należą np. agility, obiedience, flyball. Ze względu na brak agresji i przyjazne podejście do obcych ludzi, są wykorzystywane w kynoterapii. Mogą być też psami ratownikami- mają doskonały węch, i psami przewodnikami np. osób niewidomych. Ze względu na doskonały węch są też wykorzystywane do wykrywania narkotyków i substancji wybuchowych. W Skandynawii ich doskonały węch wykorzystywano do wykrywania pleśni w drewnianych konstrukcjach. Ze względu na umiejętności pływackie labradory wykorzystywane są też w ratownictwie wodnym. Pracują też jako psy tropiące, lawinowe i gruzowiskowe. Można je też wyszkolić tak, aby potrafiły ostrzec chorego na epilepsję człowieka przed nadchodzącym atakiem.
Pielęgnacja psów labradorów.
Psy tej rasy mają dwuwarstwową sierść. Obecność podszerstka sprawia, że psy linieją Intensywne linienie występuje dwa razy do roku. Niemniej psy trzymane w domu ciągle tracą pewną ilość włosów. Może to być pewną trudnością w utrzymaniu w domu porządku. Labradory mają krótkie włosy, więc ich pielęgnacja nie nastręcza kłopotów. Podczas intensywnego linienia należy wyczesywać je 2-3 razy w tygodniu. W innych okresach wystarczy cotygodniowe wyczesywanie psów tej rasy. Można korzystać ze szczotki, gumowego zgrzebła lub gumowej rękawicy. Kąpiel zalecana w razie potrzeby. Stosujemy wtedy szampon dla psów krótkowłosych, starannie wypłukujemy i suszymy sierść psa. Systematycznie kontrolujemy uszy i oczy labradora. Systematycznie sprawdzamy też zęby psa. Dobrze jest od najmłodszego wieku przyzwyczajać labradora do pielęgnacji zębów. W razie potrzeby przycinamy pazury.
Żywienie psów rasy labrador
Karma dla labradora retrievera powinna być wysokiej jakości. Powinna być pełnoporcjowa, zawierać dużą zawartość mięsa. Pełnoporcjowa karma to taka, która zawiera wszystkie niezbędne składniki w odpowiednich ilościach i proporcjach. Dla szczeniąt należy podawać karmę dostosowaną do ich fazy rozwojowej. Oczywiście, może być to karma sucha lub mokra. Szczenię rośnie intensywnie, potrzebuje więc w pierwszym okresie życia odpowiedniego składu karmy. Karma stosowana w tym okresie życia ma wspomagać rozwój kości i masy mięśniowej. Dorosły labrador retriever ma inne zapotrzebowanie na składniki odżywcze.. Najczęściej korzystamy z gotowych karm suchych lub mokrych. Zwykle podajemy naprzemiennie karmę suchą i karmę mokrą. Pamiętajmy, że labradory są łakomczuchami. Jeśli tylko mają taką możliwość jedzą dużo i szybko. Nie możemy na to pozwolić. Psy tej rasy są bowiem podatne na rozszerzenie i skręt żołądka. Chorobie tej sprzyja zjadanie dużej porcji jedzenia na raz. Dlatego zapobiegawczo podajemy mniejsze porcje jedzenia, ale oczywiście częściej. Zwykle dzienna rację pokarmową rozdzielamy na dwie, trzy porcje podawane o określonej porze dnia. Jeśli zdecydujemy się na podawanie psu karmy Barf powinniśmy dietę psa suplementować wapniem i witaminami. Należy ją także wzbogacić o chondroitynę i glukozaminę dla dobrej kondycji stawów psa. Dodajemy też olej z łososia dla utrzymania dobrej kondycji sierści psa. Jeśli podajemy inną karmę przygotowywaną w domu suplementujemy ją podobnie jak karmę Barf. Starajmy się nie przekraczać ustalonych dziennych dawek jedzenia. Inaczej psu grozi nadwaga zmiejszająca komfort życia psa. Pamiętajmy, że smaczki stosowane jako nagroda są zwykle kaloryczne. Uwzględnijmy je w dziennej dawce kalorii przewidzianej dla psa. Pamiętajmy o zapewnijmy psu zapewnieniu nieograniczonego dostępu do świeżej, czystej zimnej wody.
Możliwe problemy zdrowotne labradorów
Labradory dobrze prowadzone są zwykle silne i zdrowe. U psów tej rasy mogą występować jednak predyspozycje do niektórych schorzeń. Niektóre z nich mają podłoże genetyczne. Przy kupnie psa pamiętajmy o wyborze odpowiedniej hodowli. W hodowlach zarejestrowanych w Polskim Związku Kynologicznym, psy przeznaczone do reprodukcji sa poddawane badaniom genetycznym. W hodowlach obowiązkowe jest badanie potencjalnych rodziców pod względem dysplazji stawów biodrowych. Dysplazja stawów biodrowych, rzadziej łokciowych jest jednym z najczęściej występujących schorzeń u psów tej rasy. U bardzo aktywnych psów może wystąpić zerwanie więzadeł kolanowych. Labradory mogą też cierpieć na choroby oczu- kataraktę, jaskrę, dysplazję siatkówki, postępujący zanik siatkówki. U psów tej rasy niekiedy występują choroby uszu. Mogą też pojawić się alergie o różnym podłożu. U psów, które mokre znajdą się w przeciągu może rozwinąć się zespół końskiego ogona. Jest to choroba neurologiczna. Polega na czasowym niedowładzie ogona psa. Tak jak u psów innych dużych ras jest nienezpieczeństwo wystąpienia choroby- rozszerzenia i skrętu żołądka. Dlatego labradory powinny dostawać dzienną rację pokarmową podzieloną na kilka porcji. Pies po posiłku powinien odpoczywać około pół godziny. Skrętowi żołądka bowiem sprzyja aktywność fizyczna psa z wypełnionym żołądkiem. Kupując szczeniaka labradora pamiętajmy o przemyślanym wyborze hodowli. Dobrze prowadzona hodowla daje nam większe szanse na zdrowie zakupionego tam pupila. Długość życia psów tej rasy 11- 13 lat.
Historia rasy psów labrador retriever
Przodków psów tej rasy należy szukać w kanadyjskiej prowincji na którą składają się wyspa Nowa Fundlandia i półwysep Labrador. Dokładnie rzecz biorąc na Nowej Fundlandii żyły duże psy zwane psami świętego Jana. Tworzyły tam dwie odrębne grupy. Jedna obejmowała psy na tyle duże, że wykorzystywane były przez rybaków do wyciągania łodzi na brzeg. Służyły też do transportu ciężkich ładunków na lądzie. Druga grupa psów mniejszych i lżejszych pomagała rybakom w wyciąganiu sieci z wody. One uważane są za przodków labradorów. Marynarze niewielką ilość tych psów przewieźli w w XIX wieku do Anglii. Dość szybko zaczęto je wykorzystywać w polowaniach na małą zwierzynę i ptactwo do aportowania postrzałek. Okazało się bowiem, że mają bardzo delikatny chwyt i nie uszkadzają aportowanej zwierzyny. Te właśnie cechy selekcjonowano w kolejnych hodowlach. Nazwa labrador retriever została nadana przez lorda Malmesbury w 1820 roku.Labradory zostały uznane za osamodzielną rasę w Anglii w 1916 roku. Zołożono wtedy klub psów rasy labrador i opracowano wzorzec rasy. Do Polski trafiły w 1986 roku.
