Jakie są rodzaje żwirku dla kotów oraz jaki wybrać?
|
Spis treści: |
Historia wynalezienia żwirku dla kota
Decydując się na adopcję kota, musimy mieć świadomość, że to nie jest puszysta, mrucząca, ciepła maskotka, tylko zwierzę z typową dla niego fizjologią. Musi jeść, wydalać mocz i kał. I musimy umożliwić mu realizację czynności fizjologicznych w warunkach odpowiadających kotu, ale i nieraniących poczucia estetyki właściciela kota. Kiedyś koty załatwiały swoje potrzeby fizjologiczne na dworze tak jak ich dzicy przodkowie. Z czasem w mieszkaniach właścicieli kotów zaczęły pojawiać się kuwety wypełnione piaskiem- to podłoże dobrze znane kotom, naturalne, ale nie wiąże przykrych zapachów towarzyszących tej części kociej fizjologii. Piasek musiał być często wymieniany, praktycznie po każdym użyciu.
Pod koniec lat 40.tych XX wieku Edward Lowe, przypadkiem odkrył możliwość wykorzystywania jako wsadu do kociej kuwety glinki bentonitowej. O wiele lepiej wiąże wilgoć, absorbuje nieprzyjemną woń i nie ma konieczności jej ciągłego wymieniania. Tak oto Ed Lowe stał się wynalazcą kociego żwirku, którego wytwarzaniem i sprzedażą dorobił się sporego majątku. Od tego czasu wymyślono różne rodzaje żwirków. Są one oferowane w sprzedaży nie tylko w sklepach zoologicznych, ale i w zwykłych marketach, a także w sklepach internetowych. Tworzone są różne rankingi żwirków wykorzystujące różne kryteria np. typ surowca, chłonność.
Co bierzemy pod uwagę, wybierając żwirek dla kota?
Niektórym kotom jest obojętne, co jest wsadem do kuwety, aby tylko podłoże dawało możliwość kopania i zagrzebywania odchodów. Inne z kolei są pod tym względem wymagające- jedne rodzaje żwirków tolerują, inne nie. Żwirek więc musi spełniać oczekiwania kocie. Ich niespełnienie może skutkować załatwianiem się poza kuwetą. A to już problem trudniejszy do rozwiązania.
Opiekun kota, wybierając żwirek, musi rozważyć:
-
Kocie preferencje,
-
Cenę,
-
Wagę opakowań,
-
Chłonność w stosunku do wydalin i nieprzyjemnych zapachów,
-
Jak często trzeba żwirek wymieniać,
-
Co zrobić ze zużytym żwirkiem,
-
Jaką ma fakturę,
-
Czy łatwo się zbryla pod wpływem wilgoci,
-
Czy się pyli,
-
Z jakich surowców jest utworzony.
Najbardziej pożądany żwirek dla kota powinien być akceptowany przez niego, wydajny, dobrze chłonąć wilgoć i zapachy, nie podrażniać kocich łapek ani nie powodować uczuleń, być bezpieczny w przypadku zjedzenia przez kota, być łatwy w sprzątaniu i nie obciążać zanadto kieszeni opiekuna. Do kuwety powinniśmy nasypywać tyle żwirku, żeby tworzył warstwę o grubości 8- 10 cm. Kot może wtedy swobodnie w nim kopać, a bryłki nie przyklejają się do dna kuwety. Każdy żwirek wymaga wymiany. Jak często- zależy od rodzaju żwirku, jego diety, stanu zdrowia i oczywiście ilości kotów w domu. Najlepiej, jeżeli w domu mamy tyle kuwet ile kotów. Pamiętajmy, że koty to czyściochy- brudna kuweta zniechęci je do korzystania z niej. Poszukają wtedy, ku naszemu utrapieniu innego miejsca do załatwiania się.
Rodzaje żwirku dla kota
Ze względu na surowiec użyty do wyrobu żwirku wyróżniamy:
Żwirki bentonitowe i drewniane modą być w wersji zbrylającej się lub niezbrylającej. Żwirki silikonowe nigdy się nie zbrylają.
Żwirek bentonitowy.
Surowcem jest mineralna glinka bentonitowa. Tekstura żwirku może być różna- od bardzo drobnej granulacji do większych ziaren. Może mieć naturalny, ziemisty zapach lub być aromatyzowany- o zapachu lawendy, leśnym, morskim. Delikatny aromat np. lawendy doskonale maskuje zapach moczu. Choć i tak doskonale wiążą nieprzyjemne zapachy i wilgoć z moczu. Oblepia dość szczelnie stałe odchody, zapobiegając rozchodzeniu się nieprzyjemnej woni w otoczeniu.
Ze wszystkich rodzajów żwirków bentonitowe najbardziej przypominają naturalne ziemiste lub piaszczyste podłoże i zwykle są bardzo dobrze tolerowane przez koty. W niewielkim stopniu pylą się podczas wsypywania do kuwety lub przy kopaniu przez kota. Wersje zbrylające związują koci mocz w zwarte bryłki. Bryłki łatwo wybrać z kuwety łopatką, bez potrzeby wymiany całego wsadu. Dlatego wersje zbrylające są bardziej ekonomiczne niż niezbrylające, które częściej trzeba w całości wymieniać. Pod wpływem dużej ilości wilgoci w kuwecie może tworzyć się rodzaj kleistej mazi, klejącej się do ścian kuwety. Granulki żwirku mogą przylepiać się do łapek kota i być roznoszone po mieszkaniu. Jeśli trafią na mokrą podłogę, tworzą na niej plamy o konsystencji betonu, są trudne do usunięcia.
Nigdy nie należy wrzucać zużytego żwirku do toalety. Może zatkać rury kanalizacyjne. Wyrzucamy zużyty żwirek do odpadów zmieszanych. Nie powinno się go stosować dla kociąt poznających świat smakiem- zjedzenie żwirku może doprowadzić do powstania w żołądku lub jelicie twardej bryłki. Niedrożność przewodu pokarmowego jest śmiertelnie groźna. Mimo to żwirek bentonitowy jest najpowszechniej stosowanym rodzajem żwirku. Nie bez znaczenia jest jego niewygórowana cena- zróżnicowana jednak ze względu na wielkość granulacji, aromat, zdolność do brylacji i producenta.
Żwirek drewniany.
Powstaje z surowców roślinnych- z wiórów roślin iglastych, liściastych, kaczanów kukurydzy, czy nawet z papieru. Ulega pełnej biodegradacji. Po usunięciu odchodów zużyty żwirek można kompostować lub rozsypać np. pod drzewami, lub roślinami ozdobnymi (pod jadalnymi nie). Ulegnie tam rozkładowi i następnie mineralizacji wzbogacając skład mineralny gleby. Można go również spuścić w toalecie (jeśli duże ilości, lepiej tego nie robić). Doskonale chłonie wilgoć i wiąże zapachy z kuwety. Żwirek ten ma różną teksturę- od trocinowego kruszonu do drewnianych małych pałeczkowatych walców. Rodzaje o bardzo drobnej teksturze pylą. Może występować w wersjach: zbrylającej i niezbrylającej. Ma naturalny, delikatny zapach drewna- nie podrażnia wrażliwego kociego węchu. Grudki żwirku niezbrylającego pod wpływem moczu się rozpadają. Jest ekonomiczniejszy w eksploatacji niż wersja zbrylająca. Elementy tego żwirku chłonąc wilgoć, pęcznieją i tworzą twarde kule. Kociętom, które zjedzą trochę takiego żwirku, grozi niedrożność jelita. Łatwo też przykleja się do łapek kota i bywa wynoszony z kuwety, nieco zaśmiecając mieszkanie. Może również przyczepiać się do sierści, nie jest polecany dla kotów długowłosych.
Żwirek silikonowy.
Żwirek tego rodzaju jest wykorzystywany dopiero od 20 lat. Surowcem jest silikat- rodzaj krzemionkowego żelu. Ma postać kryształków o nieregularnej porowatej powierzchni. Są one lekko przezroczyste, przypominają wyglądem potłuczone szkło, a w dotyku przypominają plastik. Są bezzapachowe. W różnych rodzajach tego żwirku kryształki mogą być większe, mieć postać drobnych perełek lub silikonowego pyłu. Nawet przy najmniejszej granulacji nie pyli. W sprzedaży spotykamy też żwirek w różnym stopniu barwiony. Powierzchnia granulek doskonale umożliwia wchłanianie wilgoci. Mocznik z moczu pozostaje wewnątrz granulek, a woda odparowuje. Dlatego jest bardzo wydajny, nie trzeba często go wymieniać w kuwecie. Gromadzący się w elementach żwirku mocznik przebarwia je na żółto. Wymieniamy po silnym przebarwieniu. Żwirek wiążąc w granulkach mocznik, bardzo dobrze zapobiega rozprzestrzenianiu się przykrych zapachów. Zjedzony może zaszkodzić. Żwirek silikonowy pod wpływem wody nie zbryla się. Może więc być bezpiecznie spłukiwany w toalecie. Niektórym kotom nie odpowiada śliska powierzchnia kryształków i nie chcą korzystać z takiego żwirku. Zniechęcająco na koty mogą działać kanciaste krawędzie granulek, urażając kotom delikatne łapki.
Inne rodzaje żwirków
-
Żwirek kukurydziany.
Utworzony z włókien roslinnych na bazie kukurydzy, a więc z naturalnego, całkowicie biodegradowalnego surowca.Jest więc ekologiczny, nie pyli się, a odpowiedni ciężar granulatu ogranicza wynoszenie go poza kuwetę. nie zawiera żadnych dodatków chemicznych. Bardzo wydajny, o dobrym wchłanianiu wilgoci i zapachów. Zjedzony nie zaszkodzi.
-
Żwirki sepiolitowe.
Surowcem jest uwodniony krzemian magnezu,czyli tzw. morska pianka. dodatkowo ma działanie antybakteryjne. Mało pyli, wykazuje się dużą sorbcyjnością. Dobrze akceptowany przez koty. Niestety mało wydajny, wymaga częstej wymiany.
-
Żwirek higieniczny.
Surowcem jest piasek kwarcowy i wapno. elementami są drobniutkie granulki o czystobiałym kolorze i zaokrąglonych brzegach- nie uraża delikatnych kocich łapek. Dobrze wchłania, ale jest niezbyt wydajny
Wybór żwirku nie jest sprawą błahą. Wymaga poznania kocich preferencji i potrzeb. Zwykle robimy szereg prób, zanim zdecydujemy się na dłuższe stosowanie określonego produktu. Na rynku pojawiają się co jakiś czas nowe rodzaje. Może warto niekiedy odejść od wybranego produktu i wypróbować nowy. Może okaże się lepszy?
