|
Spis treści: |
Decyzje o adoptowaniu kolejnego psa podejmujemy z wielu różnych powodów. Nie bierzmy jednak psa dla posiadanego już czworonoga jako towarzystwo. Psy mają silną potrzebę przebywania z człowiekiem i inne psy nie są im wcale do szczęścia potrzebne. Pies w domu to źródło wielu pozytywnych emocji. Wielu opiekunów uważa, że dwa psy w domu to podwójna dawka szczęścia. Z pewnością adopcja drugiego psa przysporzy nam wielu emocji i nowych wyzwań. Każdy pies to inny charakter i temperament. Jak sobie poradzić z obecnością więcej niż jednego psa w naszym domu? Jak rozwiązać problemy adaptacyjne?
Czy znamy dobrze psa, który mieszka z nami?
Decyzja o adopcji drugiego psa nie powinna być pochopna. Kolejny pies w domu to duże wyzwania. Musimy wziąć pod uwagę emocje posiadanego już psa- naszego psa rezydenta. Jest przyzwyczajony do statusu "jedynaka". Nie musi uwagi opiekunów dzielić z nikim. I oto do jego uporządkowanego, stabilnego świata wkrada się chaos w postaci drugiego psa. Najczęściej nowy nabytek jest odbierany jako intruz. Dwa psy w domu mogą być nieustającym źródłem konfliktów i przysparzać nam nie mało problemów. Przeanalizujmy więc charakter i zachowanie psa rezydenta, żeby uznać, jak przyjmie nowego lokatora w domu. Jeśli mamy psa odpowiednio socjalizowanego, który potrafi bawić się zgodnie z innymi psami, to możemy przypuszczać, że dość łatwo pogodzi się z obecnością nowego domownikiem. Pies, który był adoptowany jako dorosły, może mieć problemy z akceptacją innego czworonoga na swoim terenie. Jeśli nasz pies jest typem dominującym, może pojawić się problem z nowo adoptowanym o takim samym typie charakterologicznym. Jeśli mamy niewykastrowanego psa i zaadoptujemy nowego niewykastrowanego, możemy spodziewać się animozji między nimi i walk o teren. Pamiętajmy, że psy są zdolne do odczuwania zazdrości i poczucia odrzucenia.
Sprawdźmy więc przed podjęciem decyzji o adopcji drugiego psa, jak nasz pupil reaguje na inne psy w różnych sytuacjach. Wybierzmy się na wspólny spacer w towarzystwie znajomych i ich psa, zaprośmy do domu znajomego z psem. Ich zabawa musi oczywiście być cały czas kontrolowana, żeby nie doszło do eskalacji agresywnego zachowania np. agresji w obronie swojego terytorium. Rozważ też, czy masz z posiadanym psem dobrą relację. Jeśli nie, adopcja kolejnego, może Wasze problemy tylko pogłębić.
Wygospodarowanie domowej przestrzeni dla adoptowanego psa
Jeżeli uznamy, że nasz pies- rezydent poradzi sobie emocjonalnie z obecnością drugiego psa, przygotujmy dla niego odpowiednie miejsce w domu. Każdy pies musi mieć swoje własne legowisko, miski, zabawki, obrożę lub szelki i smycz. Każdy pies musi mieć poczucie posiadania własnego miejsca w domu, gdzie może się schronić i czuć bezpiecznie oraz odpocząć. Dobrze jest też przygotować bramki rozporowe do izolowania psów przynajmniej na początku ich wspólnej egzystencji. Możemy też zaopatrzyć się w klatkę ustawioną w mieszkaniu, w której będzie przebywał jeden pies. Dopóki psy się nie zaakceptują i nie nabiorą do siebie ufności, musimy je izolować, zwłaszcza na czas naszej nieobecności w domu.
Zapoznanie psów ze sobą
Takie spotkanie zapoznawcze powinniśmy przeprowadzić na neutralnym gruncie. Oba psy powinny być na smyczy, więc warto poprosić o pomoc kogoś z domowników. Początkowo dystans między psami powinien być większy, a przy braku agresywnego zachowania dystans ten skracamy. Dajmy psom na zapoznanie się tyle czasu ile potrzebują. Nie powinniśmy się niecierpliwić i niczego nie przyśpieszać. Nie powinniśmy też oczekiwać, że psy od razu zapałają do siebie wielką sympatią. Trzymamy psy na smyczy w taki sposób, żeby mogły się ustawić względem siebie w odpowiedniej pozycji- jeśli ustawiają się bokiem, okazują sobie życzliwe zainteresowanie. Psy przekazują sobie informacje odpowiednią mową ciała i zapachem. Dlatego bardzo uważnie się obserwują i obwąchują. Przy braku wyraźnej akceptacji trzeba psom dać więcej czasu i takie spotkanie trzeba będzie powtórzyć. Oczywiście tego rodzaju spotkania zapoznawcze nie zawsze są możliwe. Wtedy stawiamy psy przed faktem dokonanym- spotkają się w domu.
Wprowadzenie nowego psa do domu
Pojawienie się drugiego psiego domownika może wymagać od Ciebie dużej dozy cierpliwości, ale i stanowczości. Pamiętaj, aby wprowadzić nowego psa do domu pod nieobecność psa- rezydenta, Łatwiej przyjdzie mu pogodzić się z zastaną sytuacją. Zabawki przygotowane dla nowego pupila oraz należące do psa- rezydenta schowaj. Niech na początku skupią się na wzajemnym poznawaniu, a nie na rywalizacji o zabawki. Przygotuj porcję smakołyków, które mogą rozładowywać pojawiające się w relacji między psami napięcie. Pamiętaj, aby oba psy traktować tak samo. Nie wzbudzajmy zazdrości psa-rezydenta skupiając więcej uwagi nowemu nabytkowi. Nie bierzmy więc nowo adoptowanego psa na ręce, nie tulmy z pominięciem "starego". Na pewno nie przysporzy to u niego życzliwości do nowego czworonoga. Rozdzielajmy więc w miarę równo czułości, jak również i smakołyki obydwu psom. W czasie zabawy angażuj równomiernie oba psy. Naturalne jest, że pies- rezydent nie będzie zadowolony z pojawienia się w jego domu "intruza". Początkowo może być zafascynowany nowością, ale potem pewnie zacznie okazywać swoje niezadowolenie np. warcząc, szczerząc zęby, czy demonstracyjnie odchodząc do swojego legowiska. Nie strofujmy go, okażmy mu dużo czułości i zainteresowania. Nasz pies- rezydent musi mieć czas na oswojenie się ze zmianą w jego życiu i zaakceptowanie jej. Często konflikty pojawiają się przy karmieniu. Początkowo izolujmy psy przy karmieniu, z czasem dystans między ich miskami zmniejszajmy, cały czas obserwując reakcje psów. Mogą pojawić się zachowania agresywne, lub po prostu szybciej jedzący pies może wyjadać karmę drugiemu. Nie możemy do takich sytuacji dopuszczać. Początki wspólnego życia mogą być trudne, dlatego dobrze byłoby, aby przez pierwszych kilka dni ktoś ciągle był a psami w domu, żeby zapobiegać konfliktom. Dopóki nie mamy pewności, że psy są przyjaźnie do siebie nastawione, nie zostawiajmy ich samych w tym samym pomieszczeniu. Można zamknąć ich w osobnych pomieszczeniach lub jeśli mamy klatkę- umieścić w niej jednego z nich. Później możemy próbować zostawiać je razem, ale zróbmy próbę ich zachowania. Po prostu podsłuchujmy pod drzwiami czy nie dzieje się nic niepokojącego.
Zaadoptowany drugi pies jest szczeniakiem.
W przypadku, gdy do domu sprowadzamy szczeniaka, a pies rezydent jest dorosły, musimy szczególnie uważnie przyglądać się zachowaniu obu psów. Wiadomo, że szczeniak będzie wymagał większej uwagi z naszej strony, musimy nauczyć go zasad wspólnego życia i zachowywania czystości. Zwykle szczeniak jest ignorowany przez dorosłego. Dorosły pies może być przez szczeniaka nagabywany do wspólnej zabawy, która w gruncie rzeczy sprowadza się do podgryzania uszu i ogona rezydenta. Dość często dorosłe psy znoszą ze stoickim spokojem takie podgryzanie, a kiedy mają dość odstraszają szczeniaka, warczeniem lub po prostu odchodząc, kończą zabawę. Psa seniora powinniśmy przed nachalnymi zaczepkami szczeniaka chronić. Psi senior potrzebuje więcej spokoju i odpoczynku. Czasami jednak szczeniak może być potraktowany agresywnie i poturbowany, dlatego potrzebna jest ciągle czujna obserwacja zachowania psów przez opiekuna.
Wyprowadzamy psy na spacer.
Problemy ze spacerami mogą być różnorodne, ale najczęściej wynikają z odmiennych potrzeb psów.
Jeśli mamy psy różnych ras potrzebować mogą innej ilości i intensywności aktywności fizycznej. Na przykład jeden pies jest owczarkiem niemieckim potrzebującym długich spacerów, a drugi pekińczykiem do długich spacerów nie zdolnym z powodu specyfiki dróg oddechowych. Wyprowadzanie obydwu na raz nie wchodzi w grę. Trzeba znaleźć czas na zaspokojenie odmiennych potrzeb spacerowych każdego z nich.
Jeżeli mamy psy o podobnej zdolności do wysiłku fizycznego wyprowadzamy je na wspólne spacery na osobnych smyczach. Dopóki nie mamy pewności, że psy zaakceptowały się wzajemnie, prowadzimy je każdego z innej strony, aby nie dochodziło między nimi do konfliktów. Dopiero z czasem możemy trzymać obie smycze jedna ręką. Poza wspólnymi spacerami trzeba wyprowadzać każdego psa na osobne spacery. Poświęcamy wtedy czas wyłącznie jemu i pies ma okazję poczuć się wyjątkowy.
Jeżeli do naszego domu, gdzie mieszka dorosły pies przybywa szczeniak, wspólne spacery przez jakiś czas nie wchodzą w grę. Uczymy szczeniaka zachowywania czystości, co wiąże się z koniecznością wielu krótkotrwałych wyjść z domu. Dorosły pies zupełnie nie byłby usatysfakcjonowany tak krótkimi spacerami. Wymaga on długich, czasem forsownych i połączonych z treningiem spacerów. Szczeniak nie poradziłby sobie z takim wysiłkiem. Nie ma wyjścia, każdy pies jest osobno wyprowadzany, chyba że szczeniaka będziemy przez większość czasu spacerowego nieśli.
Kolejny pies to kolejne wydatki
Musimy liczyć się ze zwiększonymi wydatkami w przypadku pojawienia się kolejnego psa. Zakup wszystkich niezbędnych akcesoriów, karmy, smakołyki, opieka lekarska, działania profilaktyczne, pielęgnacja sierści jest dość kosztowna. Pamiętajmy, że każdy pies jest inny i każdy może mieć inne preferencje pokarmowe. Może więc się zdarzyć, że każdemu psu będziemy musieli podawać inne pożywienie.
Podsumowanie
- nie bierzemy drugiego psa tylko po to, aby był towarzystwem dla posiadanego już psa
- sprawdźmy, czy nasz pies będzie w stanie zaakceptować obecność na swoim terenie innego psa
- stwórzmy odpowiednie warunki do spokojnego zapoznania się psów ze sobą
- nie faworyzujmy żadnego psa
- musimy znaleźć czas dla każdego psa
- pamiętajmy, że każdy pies jest inny i ma inne potrzeby, które trzeba uszanować
- dwa psy to przynajmniej dwa razy tyle wydatków
- dwa psy to po prostu więcej szczęścia
